مریم گلیست که در خاک دفترم رویید

که مست گشته هر انکه این گلم بویید

به اشک من این گونه قد کشیده چنان

در اسمان عشق تو تا ستاره رسید

غزل ستاره شد و نور عشق تو را

به غصه و غریبی و غربتم پاشید

به حرمت این شب قسم که اشک مرا

کسی بجز غزل این تک ستاره ندید

مریم پرنده شبهای بی کسی ام

به بام غم نشسته عاشقانه پرید

ترا که دوستت دارم به بوسه ای

زلبت

بجز من و عشق غزل نیز رخت بوسید..

تقدیم به مریم خانوم که در این مدت ما رو از الطاف خودشون بی بهره نگذاشتن..............